Για θυμηθείτε πως ήταν -σιγά μην το έχετε ξεχάσει τέτοιο μαρτύριο- όσοι χρησιμοποιούσατε τις δημόσιες συγκοινωνίες τη δεκαετία του ΄70 και του ΄80. Και ειδικά αυτές της Αγίας Παρασκευής με προορισμό την Αθήνα και πίσω κάποια στιγμή. Πόση ταλαιπωρία, τι παράπονα και πόσο άγχος για τις «ανεξήγητες», αντικοινωνικές, χαοτικές αργοπορίες μεταξύ των δρομολογίων των λεωφορείων του ΟΣΑ.
Το πρωί κιόλας και πιο μετά το μεσημέρι. Με τους δεκάδες επιβάτες να παγώνουν, να βρέχονται ή να ιδρώνουν στις στάσεις των λεωφορείων, περιμένοντας το επόμενο δρομολόγιο χωρίς κανέναν χρονικό προγραμματισμό. Χωρίς λεωφορειόδρομους, δυόμισι ώρες μέχρι την Ασκληπιού. Και όταν με το καλό ερχόταν το 406 ή το 417, όλοι να στιβάζονται σαν σε τρένο στο Δελχί, παίζοντας μπουνιές εν κινήσει. Και αν κατάφερναν να επιβαστούν. Προσωπικά το πέρασα ως φοιτητής, που, μάλιστα, έπρεπε να μεταφέρω μέσα στον συνωστισμό και τη σαρδελοποίηση, μια πλαστική σκληρή τσάντα πλάτους ενός σχεδόν μέτρου και 65 εκατοστών ύψους με τα σχέδιά μου! Α και με συνταξιούχους ευαψίες, διάσπαρτους μα στημένους στρατηγικά, σαν αγέλη λύκων μέσα στο λεωφορείο, δίπλα ή πίσω από κορίτσια και αγόρια. Κόλαση. Ωστόσο, όταν αναφωνήσουμε «και μη χειρότερα» σκεφτείτε τους ανθρώπους που αναγκάζονταν να χρησιμοποιήσουν τη δημόσια συγκοινωνία του… 1920. Αλλά χωρίς ευαψίες.
Φωτογραφία: το πρώτο λεωφορείο της γραμμής, στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Δεξιά ο οδηγός Τρύφωνας Κουβόπουλος
© Αρχείο Ελένη Κουβοπούλου
